Sunday, July 17, 2011

Kegembiraan Hadir secara Tiba2

Sebelum ni saya selalu mengeluh kepada diri saya ni. Kenapa la jarang sangat kawan2 nak ajak saya keluar. Makan ke, main ke, jalan2 ke, benda2 macam tu la. Teringin juga saya ingin bersosial bersama kawan2. Lagi2 bila teman rumah saya ni rajin sangat diajak keluar.
"****, jom keluar pergi ********. Kita pergi ********!" kata seorang sahabat saya dari rumah lain dalam telefon yang sedang bersiap dengan kawan2 serumahnya.
"orait, *****, nanti aku datang rumah kau kita gerak sekali. Dah lama dah tak ********!".

"Bro, nak keluar dengan ***** kejap".

Segan pula saya nak mention selama 2 tahun saya kat sini, saya tak pernah pergi ********. Selalu dalam kepala otak saya yang tak cukup tarbiyah ni memikirkan saya ni terlalu bosan untuk diajak keluar. Atau mungkin kereta tak cukup tempat. Tak tau la saya. Tak kisah dah.

Malangnya mentality saya ni bukan husnuzhon selalu. Tapi bukanlah buruk sangka terhadap mereka, cuma buruk sangka terhadap diri sendiri. Tapi tak pernah memikirkan hikmah di sebalik persendirian ini.


Dari Abdullah Ibnu Umar Ibnu Khattab, katanya: “Pada suatu kali Umar mendatangi tempat Mu’adz ibnu Jabal ra, kebetulan ia sedang menangis, maka Umar berkata: “Apa yang menyebabkan engkau menangis, wahai Mu’adz?” Kata Mu’adz: “Aku pernah mendengar Rasulullah saw bersabda: “Orang-orang yang paling dicintai Allah adalah mereka yang bertaqwa yang suka menyembunyikan diri, jika mereka tidak ada, maka tidak ada yang mencarinya, dan jika mereka hadir, maka mereka tidak dikenal. Mereka adalah para imam petunjuk dan para pelita ilmu.”

(Hadis riwayat Nasa’i, Al Bazzar dan Abu Nu’aim di dalam Al Hilyah jilid I hal. 6
Rupa2nya Allah nak saya spend time untukNya. Saya tak nafi saya banyak buat benda lagha bila saya seorang diri. Main dota, tulis lagu, main, main, dan main. Tu je. Tapi takdela saya tak fikir ibadah langsung, ada la juga dari semasa ke semasa.

Tapi....hmm...itulah dia hikmahnya. Subhanallah, tak ku sangka betapa banyaknya peluang Dia beri kepadaku. dan kegembiraan hadir secara tiba2....

just to remind you and me, friends; you are never alone.

Thank You, Allah. You are the Greatest.

Saturday, July 9, 2011

Mengejar dalam Pelarian

Mungkin ada yg tertanya knp sy ambik keputusan utk blajar kat Australia. Sy rasa tak pernah cerita kat sape2 sbb takde sape nak tanya. Mungkin jgk anda tak teringin pun nak tau. Anda tak teringin nak tau, Ada sy kisah?
  • Sy kurang minat dgn sistem pembelajaran yg menjadikan mcm2 wajib. Mcm wajib kokurikulum, wajib pergi ceramah pape, dsb. Sy tak nafikan semua tu benda baik yg dpt mengelakkan pelajar terjebak dgn benda2 yg kurang sihat, tp sy rasa sy sndiri tak perlu semua tu. Sy ada byk lg program yg sy nak buat sndiri, tqvm.
  • Sy dah muak dgn perangai pelajar2 senior yg dlm fikirannya perlu ada sesi ragging budak baru. Alhamdulillah waktu kat MRSM Transkrian sy dpt senior2 yg baik & bagus belaka. Sbb mereka sndiri tau mcm mana rasanya kena buli, dihina, dimalukan dsb. Malangnya sifat terpuji mereka ni tak dimiliki oleh majoriti budak2 lain.
  • Sy sedih dgn budak2 muslim kat Malaysia yg perangainya tak mcm muslim. Kata muslim bro, tp apa cite carut2 gelang2 gewe2 hilang dara hidung tinggi gaul bebas kata rilek brader semua tu?
  • Sy dah bosan dgn kegawatan politik yg di kalangan masyarakat n juga ahli politik yg mendesakkan keadaan utk memilih pihak, as in pick a side. Sy rasa mereka tu mcm budak2 tak habis2 nak gaduh. Bukannya nak cari keamanan dan kesejahteraan dan mutual understanding, tp nak cari gaduh, dua2 pihak saling tikam menikam.
  • Sy nak lari drpd semua benda yg tercatat di atas
  • Ilmu agama, bukan priority sy. Apa yg sy nak cari di sini, adalah cinta trhdp agama. Dgn adanya cinta, maka ilmu akan mengiringi cinta ke mana saja.
  • Curtin Miri ada, knp sy tak nak kat sana? Sbb Sarawak masih tak cukup jauh, masih lg kat Malaysia.
  • Cinta Ilahi. main priority. punca kebahagiaan. di mana saja. klu sy kat Malaysia, sy rasa objektif ni kurang terfokus sbb masalah2 di atas.

Alhamdulillah, sy bahagia kat sini. Berjauh dgn yg trcinta, sy dah terbiasa. Sy sndiri tak kisah mana pun. Sy tau sy mmg menyusahkan org sbb nak blajar jauh2 pun bukannya pkai duit sndiri, pakai duit org jgk. So, andai anda rasa sy patut balik sbb sy menyusahkan, sy akn balik. pandai2 la sy cari kebahagiaan sy. Mohon doakan sy.

Yours truly